در این بساط ندانم چه بایدم کردن

نفس کجاست اگر شمع بی نگاه شود

بر آفتاب قیامت برات خواب برد

کسی که سایه دست تواش پناه شود

چو آن فقیر که یکباره پادشاه شود

کسی ستم زده حکم سرنوشت مباد

چو صفحه پی سپر خامه شد سیاه شود