چو آن فقیر که یکباره پادشاه شود

بر آفتاب قیامت برات خواب برد

کسی که سایه دست تواش پناه شود

در این بساط ندانم چه بایدم کردن

کسی ستم زده حکم سرنوشت مباد

چو صفحه پی سپر خامه شد سیاه شود

خراش جبهه تسلیم عذرخواه خطاست