این بناها چون حباب از سیل برپا می شود

نوبت موی سفید است از امل غافل مباش

صبح چون گل کرد حشر آرزوها می شود

نقش نیرنگ جهان را جزفنا نقاش نیست

حسن سعی ، آیینه روشن می کند انجام را

ربشه تاک است کاخر موج صهبا می شود

زاهد از دل شوق تسبیح سلیمانی برآر