نقش نیرنگ جهان را جزفنا نقاش نیست

جسم در خورد صفای دل مصفا میشود

نوبت موی سفید است از امل غافل مباش

صبح چون گل کرد حشر آرزوها می شود

این بناها چون حباب از سیل برپا می شود

حسن سعی ، آیینه روشن می کند انجام را

ربشه تاک است کاخر موج صهبا می شود