جسم در خورد صفای دل مصفا میشود

پاس دل داریدکز پیچ و خم این کوهسار

نشئه بی پرواست اما کار مینا می شود

پرده فانوبمن می باشد شریک نور شمع

نوبت موی سفید است از امل غافل مباش

صبح چون گل کرد حشر آرزوها می شود

نقش نیرنگ جهان را جزفنا نقاش نیست