نشئه بی پرواست اما کار مینا می شود

کامرانیهای دنیا کارگاه خودسری ست

با فضولی طبع چون خوکرد مرزا می شود

پاس دل داریدکز پیچ و خم این کوهسار

پرده فانوبمن می باشد شریک نور شمع

جسم در خورد صفای دل مصفا میشود

نوبت موی سفید است از امل غافل مباش