پاس دل داریدکز پیچ و خم این کوهسار

قطره کزدریا جدا شد ننگ دریا می شود

کامرانیهای دنیا کارگاه خودسری ست

با فضولی طبع چون خوکرد مرزا می شود

نشئه بی پرواست اما کار مینا می شود

پرده فانوبمن می باشد شریک نور شمع

جسم در خورد صفای دل مصفا میشود