هرکه از خود می رود بر من قیامت می شود

مجمع امکان که شور انجمنها ساز اوست

چشم اگر از خود توانی بست خلوت می شود

رنگ این باغم ز ساز عبرت آهنگم مپرس

ناله ای کافی ست گر مقصود باشد سوختن

یک شرر سامان صدگلخن بضاعت می شود

غافل از نیرنگ وضع احتیاج ما مباش