چون در آب افتد وقار سنگ خفت می شود

پیشتر از صبح ، یاران در چمن حاضر شوید

ورنه گل تا لب گشاید خنده قسمت می شود

از تنکرویان تبرا کن که با آن لنگری

حاضران آنجا که بر خلق تو دارند اعتماد

گربگویی حیف عمررفته غیبت می شود

خاک گردم تا برآیم ز انفعال ما و من