ازین تخمه بی کس بسی یافتند

به ماهوی گفت این دلیری چراست

شهنشاه را کارزار آمدی

ز خان و ز فغفور یار آمدی

که هرگز بکشتنش نشتافتند

توگر بنده ای خون شاهان مریز

که نفرین بود بر تو تا رستخیز