توگر بنده ای خون شاهان مریز

ز خان و ز فغفور یار آمدی

ازین تخمه بی کس بسی یافتند

که هرگز بکشتنش نشتافتند

که نفرین بود بر تو تا رستخیز

بگفت این و بنشست گریان به درد

پر از خون دل و مژه پر آب زرد