نقاش یک جهان هوسم کرد لاغری

پروانه کو که خانه اش آباد می شود

تا عبرتی به فهم رسانی به عجز کوش

رنگ شکسته سیلی استاد می شود

موی ضعیف خامه بهزاد می شود

جام تغافلش چقدر دور ناز داشت

داد از فرامشی که مرا یاد می شود