داد از فرامشی که مرا یاد می شود

نقاش یک جهان هوسم کرد لاغری

موی ضعیف خامه بهزاد می شود

جام تغافلش چقدر دور ناز داشت

زین آتشی که عشق به جانم فکنده است

گر آب بگذرد ز سرم باد می شود

وحدت ز خودفروشی تعداد کثرت است