عاقبت این باده سنگ کاسه سر می شود

شوق می باید ز پا افتادگیها هم عصاست

خضر راهی گر نباشد جاده رهبر می شود

باد کبر از سر برون کن ور نه مانند حباب

تا گهر دارد صدف از شور دریا غافل است

آب در گوش کسی چون جا کند کر می شود

سجده سنگین دلان آیینه نامحرمی است