سجده سنگین دلان آیینه نامحرمی است

عاقبت این باده سنگ کاسه سر می شود

تا گهر دارد صدف از شور دریا غافل است

آب در گوش کسی چون جا کند کر می شود

میل آهن گر دوتا شد حلقه در می شود

عجز نومید از طواف کعبه مقصود نیست

لغزش پای ضعیفان دست دیگر می شود