میل آهن گر دوتا شد حلقه در می شود

تا گهر دارد صدف از شور دریا غافل است

آب در گوش کسی چون جا کند کر می شود

سجده سنگین دلان آیینه نامحرمی است

عجز نومید از طواف کعبه مقصود نیست

لغزش پای ضعیفان دست دیگر می شود

در عدم هم دور حسرت های ما موقوف نیست