کز سراپایم گداز دل مصور می شود

در دبستان جنون از بس پریشان دفتریم

صفحه ما را چو دریا موج مسطر می شود

شبنم اشکم عرق گل کرده ام یا آبله

بسکه شرم خودنمایی آب می سازد مرا

آینه در عرض تمثالم شناور می شود

سکته بر طبع روان ظلم است جایز داشتن