سکته بر طبع روان ظلم است جایز داشتن

کز سراپایم گداز دل مصور می شود

بسکه شرم خودنمایی آب می سازد مرا

آینه در عرض تمثالم شناور می شود

بحر می لرزد بر آن موجی که گوهر می شود

بیدل از بی دستگاهی سر به گردون سوده ایم

بال ما را ریختن پرواز دیگر می شود