شعله آتش پر و بال سمندر می شود

از سلامت اینقدر آواره گرد خفتیم

گرد ماگر بشکند سد سکندر می شود

آه عالم سوز دارد رشته پرواز ما

آخرکار من و مای جهان بیرنگی ست

می گدازد این عرض چندان که جوهر می شود

راحت جاویدم از پهلوی عجز آماده است