راحت جاویدم از پهلوی عجز آماده است

شعله آتش پر و بال سمندر می شود

آخرکار من و مای جهان بیرنگی ست

می گدازد این عرض چندان که جوهر می شود

سایه در هر جا برای خویش بستر می شود

ناتوان رنگم ، سراغ شعله ام از دود پرس

نیست جز آه حزین ، چو ناله لاغر می شود