ناتوان رنگم ، سراغ شعله ام از دود پرس

می گدازد این عرض چندان که جوهر می شود

راحت جاویدم از پهلوی عجز آماده است

سایه در هر جا برای خویش بستر می شود

نیست جز آه حزین ، چو ناله لاغر می شود

قامت خم خجلت عمر تلف گردیده است

هرقدر مینا تهی شد سرنگونتر می شود