گر نفس دزدی دو عالم یک تامل می شود

عافیت خواهی درین بزم از من و ما دم مزن

زبن هوای تند شمع عالمی گل می شود

هرزه تاز گفتگو تا چند خواهی زیستن

زین ترقیهاکه دونان سر به گردون سوده اند

گاو و خر را آدمی گفتن تنزل می شود

از تبختر بر قفا مفکن وفاق حاضران