گاو و خر را آدمی گفتن تنزل می شود

هرزه تاز گفتگو تا چند خواهی زیستن

گر نفس دزدی دو عالم یک تامل می شود

زین ترقیهاکه دونان سر به گردون سوده اند

از تبختر بر قفا مفکن وفاق حاضران

هر سخن کاینجا سر زلف است کاکل می شود

با قد خم گشته بیدل مگذر از طوف ادب