حرف بسیار است اما هیچکس آگاه نیست

می کشد گندم سر از فردوس و آدم می شود

دستگاه عشرت و اندوه این محفل دل است

شمع هنگام خموشی نخل ماتم می شود

چون دو دل با یکدگر جوشد دو عالم می شود

جهد می باید، فسردن یک قلم بی جوهریست

تیغ چون ابرو ز بیکاری تبردم می شود