برنگرداند فنا اخلاق صافی طینتان

گر به تعظیم تو برخیزد ز جا کم می شود

کاروان سبحه ام اندوه واماندن کراست

هرکه پس ماند دم دیگر مقدم می شود

پنبه بعد از سوختنها نیز مرهم می شود

بار شرم جرات دیدار سنگین بوده است

چشم برمی دارم و دوش مژه خم می شود