کاروان سبحه ام اندوه واماندن کراست

تیغ چون ابرو ز بیکاری تبردم می شود

ای فقیر از کفه تمکین منعم شرم دار

گر به تعظیم تو برخیزد ز جا کم می شود

هرکه پس ماند دم دیگر مقدم می شود

برنگرداند فنا اخلاق صافی طینتان

پنبه بعد از سوختنها نیز مرهم می شود