ای فقیر از کفه تمکین منعم شرم دار

چون دو دل با یکدگر جوشد دو عالم می شود

جهد می باید، فسردن یک قلم بی جوهریست

تیغ چون ابرو ز بیکاری تبردم می شود

گر به تعظیم تو برخیزد ز جا کم می شود

کاروان سبحه ام اندوه واماندن کراست

هرکه پس ماند دم دیگر مقدم می شود