زین اداها سبحه زنار برهمن می شود

از لب خندان به چشم جام می می گردد آب

عشرت سرشار هم سامان شیون می شود

پر میفشان بر دل ما دامن زلف رسا

ختم کار جستجو بر خاک عجز افتادنست

اشک چون ماند از دویدنها چکیدن می شود

گر تو هم از خود برون آیی جهان دیگری