فصل مختار است اما عجز پر بی دست و پاست

این گلستان هرچه دارد وقف گلخن می شود

صنعت خونریزی تیغش تماشاکردنی ست

بسمل ما می فشاند بال وگلشن می شود

من نخواهم او شدن هرچند او من می شود

پیری و اشک ندامت همچو صبح و شبنم است

بیدل آخر حاصل از هر شیر، روغن می شود