پیری و اشک ندامت همچو صبح و شبنم است

بسمل ما می فشاند بال وگلشن می شود

فصل مختار است اما عجز پر بی دست و پاست

من نخواهم او شدن هرچند او من می شود

بیدل آخر حاصل از هر شیر، روغن می شود