پای تا سر عجز ما آیینه نازکدلی ست

باد صحرای جنون هرگه گل افشان می شود

جیبم از خود می رود چندانکه دامان می شود

خاک را نقش قدم زخم نمایان می شود

پرده ناموس دردم از حجابم چاره نیست

گر گریبان چاک سازم ناله عریان می شود