انسان تحیر است که احول نمی شود

ناقدردان راحت وضع زمانه ای

تا دردسر به طبع تو صندل نمی شود

با این دو چشم کاینه دار دو عالم است

زبن آرزوکه سرمه نظرگاه چشم اوست

حیف است اصفهان همه مکحل نمی شود

ای خواجه خواب راحت از اقبال رفته گیر