زبن آرزوکه سرمه نظرگاه چشم اوست

تا دردسر به طبع تو صندل نمی شود

با این دو چشم کاینه دار دو عالم است

انسان تحیر است که احول نمی شود

حیف است اصفهان همه مکحل نمی شود

ای خواجه خواب راحت از اقبال رفته گیر

این کار بوریاست ز مخمل نمی شود