بگذار تا ز خاک سیه سرمه اش کشند

برک طرب به جامه گلگون نمی شود

جایی که عشق ممتحن درد الفت است

آه از ستمکشی که دلش خون نمی شود

چشمی که محو صنعت بیچون نمی شود

در طبع خلق وسوسه اعتبارها

خاری ست ناخلیده که بیرون نمی شود