چشمی که محو صنعت بیچون نمی شود

جایی که عشق ممتحن درد الفت است

آه از ستمکشی که دلش خون نمی شود

بگذار تا ز خاک سیه سرمه اش کشند

در طبع خلق وسوسه اعتبارها

خاری ست ناخلیده که بیرون نمی شود

بی بهره را ز مایه امداد کس چه سود