کشتی ما را شکستن بادبانی می شود

نشئه تسلیم حاصل کن که مشتی خاک را

باد هم گر می برد تخت روانی می شود

موج این دریا به سعی ناخدا محتاج نیست

چون لطافت تهمت آلود کدورت شد بلاست

سایه بال پری کوه گرانی می شود

رخ مپوش از من که چشم حسرت آهنگ مرا