سایه بال پری کوه گرانی می شود

موج این دریا به سعی ناخدا محتاج نیست

کشتی ما را شکستن بادبانی می شود

چون لطافت تهمت آلود کدورت شد بلاست

رخ مپوش از من که چشم حسرت آهنگ مرا

هر سر مژگان پر و بال فغانی می شود

عاجزم چندانکه در عرض ضعیفیهای من