ناله گر باشد نگاه ناتوانی می شود

رخ مپوش از من که چشم حسرت آهنگ مرا

هر سر مژگان پر و بال فغانی می شود

عاجزم چندانکه در عرض ضعیفیهای من

گر چنین باشد فشار حسرت بال هما

مغزها آخر ز خشکی استخوانی می شود

بسکه گرمیهای صحبت پرفشان وحشت است