بسکه گرمیهای صحبت پرفشان وحشت است

ناله گر باشد نگاه ناتوانی می شود

گر چنین باشد فشار حسرت بال هما

مغزها آخر ز خشکی استخوانی می شود

آتش این کاروان هم کاروانی می شود

راحت جاوید در ضبط عنان آرزوست

بال و پرگر جمع گردد آشیانی می شود