نماند علم و هنر عشق تا به یاد آمد

همان به دوش نفس ناقه می کشد امید

حذر ز نشئه دولت که مستی یک جام

هنوز می شکند شیشه برسر جمشید

چراغها همه گل کرد دامن خورشید

غبار قافله رفتگان پرافشان ست

که ای نفس قدمان شام شد به ما برسید