غبار قافله رفتگان پرافشان ست

هنوز می شکند شیشه برسر جمشید

نماند علم و هنر عشق تا به یاد آمد

چراغها همه گل کرد دامن خورشید

که ای نفس قدمان شام شد به ما برسید

کدورت از دل منعم نمی رود بیدل

چه ممکن است که چینی رسد به موی سفید