به ساز ما نباید بیش از این افسردگی بستن

به صد طاووس بندد نخل ویک آیینه وار آید

پر است این دشت از سامان نخجیر تمنایت

جنون تازی که صید لاغر ما هم به کار آید

خرامی ، ناز هرگام تو مضرابی به تار آید

شکفتن بسکه دارد آشیان در هر بن مویت

تبسم گر به لب دزدی چمنها در فشار آید