وصف بهار حسنش گر در چمن بگویم

با صد زبانه چون شمع از پیرهن برآید

بیند ز بار خجلت چون تیشه سرنگونی

بر بیستون دردم گر کوهکن برآید

چون بلبل ازگلستان گل نعره زن برآید

تار نگه رساند نظاره را به رویش

هرکس به بام خورشید با این رسن برآید