که درگوشم ز بوی گل صدای تیر می آید

مبند ای وهم بر معدوم مطلق تهمت قدرت

ز خدمت بی نیازم گر ز من تقصیر می آید

جراحت پرور عشقم به گلزارم چه می خوانی

صفاکیشان ندارند انتظار رنگ گرداندن

سحر هرگاه می آید به عالم پیر می آید

به نعمت غره این گرد خوان منشین که مهمانش