حضور دل طمع داری ز تعمیر جسد بگذر

کسی زین خجلت در آتش افکن برنمی آید

زبانم را حیا چون موج گوهر لال کرد آخر

ز زنجیری که درآب است شیون برنمی آید

که گوهر از صدفها بی شکستن برنمی آید

گدازی از نفس گیر انتخاب نسخه هستی

که جز شبنم ز شیر صبح روغن برنمی آید