هواپرورده شوق بهارستان دیدارم

به صیقل آینه ازننگ آهن برنمی آید

به رفع تهمت غفلت گداز درد سامان کن

که دل تا خون نگردد از فسردن برنمی آید

به گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی آید

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید