به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

هواپرورده شوق بهارستان دیدارم

به گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی آید

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

به برق جلوه او هستی من برنمی آید

ادب فرسوده تر از اشک مژگان پرورم بیدل