به برق جلوه او هستی من برنمی آید

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

ادب فرسوده تر از اشک مژگان پرورم بیدل

من و پایی که تا کویش ز دامن برنمی آید