به گلخن هم نگاه من زگلشن برنمی آید

به رفع تهمت غفلت گداز درد سامان کن

که دل تا خون نگردد از فسردن برنمی آید

هواپرورده شوق بهارستان دیدارم

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سرکردن

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی آید

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن