چو آه بی اثر واسوختم از ننگ بیکاری

به آسانی گره از چشم سوزن برنمی آید

زمانی غنچه شو از گلشن و صحرا چه می خواهی

به سامان گریبان هیچ دامن برنمی آید

مگر از خود برآیم دیگر از من برنمی آید

نفهمیده ست راه لب نوای شکوه ام بیدل

که این دود از ضعیفی تا به روزن برنمی آید